My Home, No Home

Dla hiszpańskiej tancerki Nazareth Panadero oraz niemieckiego artysty Michaela Streckera Tanztheater Wuppertal był nie tylko siedzibą zespołu, budynkiem, w którym razem pracowali, ale prawdziwym ogniskiem domowym, nad którym czuwała Pina Bausch i którego atmosferę przenikały jej talent i wrażliwość. Pina przez wiele lat kierowała życiem zespołu, które odbywało się w tańcu. Kiedy w 2009 roku zmarła, a nieubłagany czas wymusił zmiany, Panadero i Strecker, czyli maleńka część legendarnej grupy, pozostali razem.

W czasach, gdy oboje pracowali z Piną Bausch w Wuppertalu, wpadli na wspólny pomysł i przedstawili go słynnej choreografce. Pina obejrzała propozycję i zapytała: „Tak…, a co dalej?”. „My Home, No Home” jest próbą odpowiedzi po latach.

Dzięki Bausch nauczyli się strukturyzować działania teatralne w oparciu o pytania i nadal jest to ich metoda kreacji. Tworząc spektakl, zadawali sobie pytania o to, co w czasach wspólnego życia w Wuppertalu działo się w ich wnętrzach i wokół nich. Myśleli o przeszłości, teraźniejszości i przyszłości. O marzeniach, lękach, dzieciństwie, dojrzałości. O drobnych sprawach, które ostatecznie okazały się wielkie. Ale przede

wszystkim o domu i o tym, co znaczył i nadal znaczy w ich życiu. Odpowiedzi przełożyli na gesty, ruchy, słowa, teksty, muzykę i historie. Z tych elementów, niektórych tak ulotnych, jak sam taniec, zbudowali dom: „My Home, No Home”.

[Omar Khan, tłum. Katarzyna Kacprzak]

Nazareth Panadero (Madryt, 1955) jest jedną z najwybitniejszych artystek tańca współczesnego i kluczową postacią Tanztheater Wuppertal Piny Bausch, czyli zespołu, do którego dołączyła w 1979 roku i w którym rozwijała swoją karierę przez ponad cztery dekady. Wykształcona w zakresie tańca klasycznego w Madrycie i Saragossie, rozpoczęła karierę zawodową we Francji, a następnie zdobyła międzynarodową renomę w Niemczech. Znana z wyjątkowej prezencji scenicznej i niepowtarzalnego poczucia humoru, porównywana jest do Bustera Keatona ze względu na ekspresyjny i precyzyjny styl pracy. Do najbardziej reprezentatywnych należą jej role w spektaklach „Café Müller”, „Palermo Palermo”, „Nur Du”, „Vollmond” oraz „Sweet Mambo”. Występowała również w znanych produkcjach filmowych, takich jak „Porozmawiaj z nią” Pedro Almodóvara czy film dokumentalny „Pina” Wima Wendersa. W 2025 zagrała w „Antygonie” Alaina Oyena.

Michael Strecker (Hanower, 1966) jest wybitnym niemieckim tancerzem i choreografem, znanym z długoletniej współpracy z Tanztheater Wuppertal Piny Bausch, do którego dołączył w 1997 roku. Edukację w dziedzinie tańca rozpoczął późno, w wieku 17 lat, a pierwsze profesjonalne doświadczenia zdobywał w Städtische Bühnen Osnabrück. Następnie przez siedem lat był członkiem Dansgroep Krisztina de Châtel w Amsterdamie, gdzie ugruntował swój styl, który wyróżnia się fizyczną precyzją i sceniczną wszechstronnością. W Tanztheater Wuppertal Strecker grał w bardzo wielu spektaklach Piny Bausch, a potem w kolejnych spektaklach dyrektorów artystycznych teatru. Wspólnie z Nazareth Panadero zrrealizowali m. in. spektakl „Ohlalá” (2012) oraz kilka choreografiii dla programu UNDERGROUND w Tanztheater Wuppertal, w tym „Clandestine” (2013), „Paar mit Hund” (2016) i „Two Die For (kein Krimi)” (2019). W 2022 roku zaprezentowali „Vive y deja vivir [Żyj i pozwól żyć]”, koprodukcję łączącą spektakle „Two Die For” i „Mañana temprano”.