Materiały do Pokojówek

Pochodzące z różnych stron świata kobiety, zamknięte w schronisku dla uchodźczyń, poprzez niekończące się gry i intymne mikroprzedstawienia próbują odsłonić swoją ukrytą tożsamość, wypowiedzieć siebie na głos w języku, który dopiero tworzą wobec zgromadzonych – w języku, którym nigdy tak naprawdę nie będą władać. W tym spotkaniu balansującym między przesłuchaniem/naborem do spektaklu a przesłuchaniem/naborem w urzędzie pracy kwestia tożsamości staje się stopniowo drugorzędna – najważniejsza pozostaje godność. Godność TERAZ, a nie po śmierci.

Do inspiracji zaczerpniętych z oryginalnego tekstu „Pokojówek” Jeana Geneta dołączone zostały fragmenty „Stabat Mater Furiosa” Jean-Pierre’a Siméona, „Umieram jako kraj” Dimitrisa Dimitriadisa oraz Konstytucji Republiki Francuskiej.

Studio WACHOWICZ/FRET to twórczy tandem, którego pierwszym zrealizowanym projektem był, powstały w grudniu 2021 roku, „Sheol/ שְׁאוֹל”. Praca Studia poświęcona jest wzajemnemu przenikaniu się sztuki teatru i performansu oraz ich gatunkowego dopełnienia się w każdym scenicznym akcie. Hybrydowość, otwartość form, nad którymi pracuje Studio, sprawia, iż powstałe w ramach kolejnych projektów prace określone zostają jako performatywne instalacje, seanse czy po prostu – akcje. Ich wspólnym mianownikiem pozostaje sonoryczność i wyjątkowe wyczulenie na dźwięk, wibracje związane z każdym najmniejszym choćby działaniem. Twórcy podejmują regularną współpracę z wieloma osobami artystycznymi, dla których ważna jest wrażliwość muzyczna w uznaniu jej prymarnego charakteru w określaniu tego, co międzyludzkie i arcyludzkie. Prace Studia budowane są głównie z narzędzi teatralnych wywodzących się z tradycji tragicznej, a nie dramatycznej. To dożylne Słyszenie Świata!

Monika Wachowicz jest aktorką, performerką i pedagożką. Ukończyła filozofię na Wydziale Nauk Społecznych na Uniwersytecie Śląskim. W 2021 roku powołała z Jarosławem Fretem Studio Wachowicz/Fret. Wykładowczyni we wrocławskiej filii Akademii Sztuk Teatralnych im. Stanisława Wyspiańskiego. Kuratorka projektów realizowanych w Instytucie im. Jerzego Grotowskiego we Wrocławiu: „Szczeliny. Kobiety w sztukach performatywnych” oraz „Ponaduczelniany Przegląd Performansu (PPP)”. Od 2004 roku związana z Teatrem A Part w Katowicach, którego dyrektorem i reżyserem jest Marcin Herich. W ramach działalności w Teatrze A PART współpracowała jako aktorka z Gliwickim Teatrem Muzycznym i Teatrem Lalek Banialuka w Bielsku-Białej (przedstawienie „Tsunami”), teatrem Cantabile 2 w Vordingborg w Danii i Theaterlabor Bielefeld w Niemczech (spektakle „Labirynt Wenus”, „Haiku”,„Kunstlerspiele” oraz „W dżungli historii. Variete”), Teatrem Amareya (spektakl „CZTERY”) oraz przy spektaklu „The Last Days of Mankind”/„Ostatnie dni ludzkości”, który był realizowany w koprodukcji z Theaterlabor Bielefeld i Leith Theatre ze Szkocji. Prowadzi Studio Aktorskie, działające przy Teatrze A Part, a ponadto koordynuje odbywający się w Katowicach Międzynarodowy Festiwal Sztuk Performatywnych A Part. Współpracowała również z Teatrem Biuro Podróży oraz duńskim reżyserem Nullo Facchini. W 2023 była nominowana do nagrody Klepsydra dla najlepszej aktorki w kategorii przedstawień solowych na Międzynarodowym Festiwalu Teatralnym Saint Muse w Ułan Bator w Mongolii, organizowanym przez mongolski oddział International Theatre Institute. W 2024 otrzymała nagrodę The Scotsman Fringe First i nominację do The Brighton Fringe Excellence Award at Edinburgh Fringe Festival za performans/instalację „T H E B O R D E R / G R A N I C A”.
Od 2019 jest Prezeską Fundacji „Sztuka dla Życia”im. Marty Paradeckiej. Prowadzi Studio Ciała i Emocji w Katowicach, w którym tworzy i produkuje autorskie projekty.

Linora Dinga jest tancerką i aktorką o rosyjsko-kongijskich korzeniach. Mieszka w Brukseli. Swoją artystyczną drogę rozpoczęła jako tancerka. Po ukończeniu Escola Superior de Dança w Lizbonie pracowała jako performerka i współtwórczyni przy projektach łączących taniec współczesny, performans i wideo. Z czasem Linora Dinga rozwijała swoje umiejętności aktorskie, poruszając się w obszarach teatru tradycyjnego i teatru fizycznego, a także biorąc udział w realizacjach filmowych. Zagrała drugoplanową rolę w filmie krótkometrażowym „Dorémi” (2024) Milana Tintané-Ducharme’a i wystąpiła w spektaklu teatralnym „Maître Nageur” (2025) Manou Selhorst. W 2025 roku na Festiwalu Sztuki Ithaka i Festiwalu Tilburg in Motion zaprezentowała solowy projekt „Act, Interrupted”. Linora nieustannie poszerza swój język artystyczny, ucząc się i eksperymentując. Uczestniczyła w warsztatach z wieloma artystami i zespołami, m.in. Julyenem Hamiltonem, Davidem Zambrano, Ultima Vez Wima Vandekeybusa, Acting Studio Brussels i Teatrem ZAR. W ostatnim czasie dołączyła do zespołu Studia WACHOWICZ/FRET (spektakl „Materiały do Pokojówek”).

Mara Opriș jest aktorką i performerką. Otrzymała tytuł doktora teatru i sztuk performatywnych, broniąc pracę doktorską pt. „Ciało syntetyczne. Metafizyczny écorché”. W latach 2007–2022 profesorka aktorstwa na Wydziale Teatru i Filmu Uniwersytetu Babeș-Bolyai w Kluż-Napoce w Rumunii. Obecnie aktorka w Teatrze im. Tony’ego Bulandry w Târgoviște. Współpracowała z wieloma teatrami i instytucjami kulturalnymi w Rumunii i za granicą, m.in. z Teatrem Narodowym w Timișoarze (spektakl taneczny Pála Frenáka „W snach”), Rumuńską Telewizją Narodową („MANIFESTO. List do przyjaciela i powrót do kraju” oraz docudramat „Kim jesteś, Cătălino?”, reż. Cornela Mihalache, 2020/2021), Teatrem Narodowym w Konstancy, Teatrem Odeon, Operą Narodową w Kluż-Napoce, Rumuńskim Instytutem Kultury w Nowym Jorku i Teatrem LaMaMa (2007, „Deadly Confession” Andrei Șerbana), Rumuńskim Instytutem Kultury w Warszawie i Teatrem Powszechnym w Łodzi („Deadly Confession/Spowiedź w Tanacu” Andrei Șerbana, przedstawienie zaprezentowane podczas Międzynarodowego Festiwalu Sztuk Przyjemnych i Nieprzyjemnych, 2009), Instytucie Rumuńskim w Stambule (Festiwal Uliczny „Rytm Europy”, 2013) i Rumuńskim Instytutem Kultury w Paryżu (2009). Jest członkinią-założycielką Andrei Șerban Traveling Academy. W 2015 roku uczestniczyła w warsztatach mistrzowskich i pracowała z Andrzejem i Teresą Wełmińskimi przy spektaklu „Transylvanian Sketches, or the Melancholy of the Black Egg”. Współpracowała również z Silviu Purcărete, Nicky Woltz, Peterem Urayem, Scottem Johnstonem, Dumitru Acrișem, Markiem Bogaertsem, Rainerem Dobernigiem, Stephanem Perdekampem, Sarą Victorią i Katalin Thuróczy. W 2019 roku wyreżyserowała spektakl „Sandros” Katalin Thuróczy. W 2015 roku w Bistrița stworzyła dwunastogodzinny spektakl uliczny „Virgin M.” To wielowarstwowe dzieło powstało na podstawie koncepcji artystki i zawiera jej teksty.